Op weg naar Haiti!

Het jaar is voorbij!

Beste mensen,

Via deze weg willen wij jullie allemaal nog een gezegend, goed en gezond Nieuwjaar toewensen!
Wat kan een jaar snel voorbij gaan & wat kan er in een jaar veel gebeuren! Heel het jaar 2008 was voor mij een bijzonder jaar. Vorig jaar deze tijd was ik druk met de voorbereidingen voor Haïti en allerlei vragen raasden door mijn hoofd: Hoe zal het daar zijn, wat ga ik daar leren, hoe zijn de mensen, zou ik het wel leuk vinden, spreek ik snel creools, hoe ziet het land eruit etc., etc.!
Maar eerlijk is eerlijk, de vraag: ontmoet ik daar de man van mijn dromen?
Die kwam niet in mij op! :)

En nu een jaar later, weet ik op al deze vragen een antwoord!
En ik kan alleen maar zeggen, ik mis het! Ik mis de mensen, het land, de patiënten.
Maar ik heb de liefste aanstaande man van mijn leven gevonden!!!!!!!

Na een moeilijk afscheid zijn we vorige week aangekomen in Californie, bij Dustins familie.
Het is erg leuk om iedereen weer te zien.
Wel moeten we erg wennen aan de kou. Maar dit is alvast een voorbereiding voor Nederland. Want volgens alle berichten, vriest het nog steeds.
Volgende week donderdag hopen we weer in Nederland te zijn.

En wat zijn de toekomstplannen.....?
Het eerste halfjaar zijn we in Nederland druk met de voorbereidingen voor onze bruiloft.....
10 juni as.!
Wij willen graag terug naar Haïti! Maar we zien heel goed in, dat dat niet zomaar kan. Zeker niet als je voor long term gaat. Daar gaan heel veel voorbereidingen aan vooraf. Zoals het vinden van een organisatie.
We hebben het plan om in 2010 terug te gaan naar Haïti.
Voor die tijd zijn we in Nederland of in Californie te vinden, voor werk.

Dit was mijn laatste bericht op deze site. Wanneer wij meer concrete plannen hebben, willen we een eigen site maken. Dit zullen we dan bekend maken via de mail!

Ik wil iedereen bedanken voor het lezen van mijn blog, voor het achterlaten van een reactie, voor het sturen van een mailtje, een belletje, of wat dan ook. Het is fijn om te weten, dat er mensen achter je staan.  Die je bemoedigen en voor je bidden.

God is goed!

Annelies

Een NederEngels bericht! (google translated)

Hallo allemaal, Het is al een tijdje, en voor dat ik mijn excuses aanbieden. Dingen zijn erg druk hier. We hebben een grote zending van F-100 en F-75 van UNICEF en dat is een grote hulp hier. F-75 en F-100 zijn therapeutische melk voor kinderen met ondervoeding. De F-75 heeft 75 calorieën per 100 ml bedraagt. Wanneer een kind krijgt op een bepaald moment met ondervoeding dat kind niet meer wil eten, maar dat is waar F-75 komt inch F-75 krijgt een kind uit het punt van het niet willen eten naar het hebben van een eetlust weer. Zodra het kind is er sinds enkele jaren de wens om te eten krijgen ze overgestapt naar F-100 die zal hen helpen bij de wederopbouw van het gewicht dat zij verloren hebben. Ik ga met Annelies op haar rondes in het ziekenhuis en af en toe hebben gezien dit spul werkt. Het is verbazingwekkend, kinderen die bijna moest worden gevoed kracht zijn nu gelukkig drinken hun gedeelte van F-100. Ze veranderen drastisch worden verdrietig en die geen energie om draait omhoog en omlaag de hal van het ziekenhuis spelen en lachen. Een kind in het bijzonder de naam Regiles heeft een grote omdraaien. Enkele van de andere patiënten Plaag hem door te doen alsof ze gaan om zijn melk weg, nou ... hij is pas over twee jaar oud maar ik denk dat je zou hebben een groot probleem op je handen als je erin om zijn melk uit zijn buurt :] Een welgemeende dank aan UNICEF voor hun daadwerkelijke inzet. In mijn vorige blog vertelde ik over het ontmoedigen van 2 weken hadden we verloren met zoveel kinderen. Ik ben blij te kunnen zeggen dat we niet hebben verloren alle kleine kinderen sindsdien. Maar wij zijn nog op zoek naar manieren we kunnen helpen voorkomen dat sommige van deze soorten van gevallen. Annelies en ik heb steeds gesproken over de mogelijkheid van het starten van een kleine uitbreiding kliniek in de bergen buurt waar veel van deze patiënten komen uit dat zou kunnen worden verwezen patiënten naar de kliniek hier waar dr. Anne-Marie werkt. Afgelopen zondag gingen we omhoog, in deze bergen voor een bezoek aan de kerk en enkele patiënten in de regio. Terwijl we op onze manier om te zien Little John, de jongen twee posts hieronder, een man stopte en vroeg ons als wij zouden stoppen door zijn huis en neem een kijkje op zijn vrouw, die had een infectie. Er is een reële behoefte bestaat aan een aantal eenvoudige medische hulp vestigen in de bergen en hij trekt sterk aan beide mijnen en Annelies' harten. Annelies en ik gaan trouwen volgend jaar en hebben veel veranderingen in ons leven gebeurt op het moment dus het is niet eens zeker als wij in staat zullen zijn om terug te gaan naar Haïti. Maar ik zie een duidelijke behoefte in die regio dat Annelies en ik kon zijn van grote hulp inch In ander nieuws hebben we een verzoek aan de FAO voor zaden voor de boeren hier, vroegen we de sector zaaizaad voor ongeveer 9000 boeren en kreeg een verbintenis voor ongeveer 500 boeren. Wij ontvingen de eerste zending van zaaizaad uit de FAO ongeveer 2 en een halve week na de aanplant seizoen. Van de 200 zakken begaan van het zaad die we hebben ontvangen 40. Het is een beetje moeilijk werken met hen en een groot deel van onze tijd en middelen zijn besteed bedrijf hun hand vleiend hen te doen wat ze moeten doen zonder onze hulp. We wachten nog steeds op de resterende 160 zakken van zaaizaad en waar vertelde dat ze hier zou zijn een week en een half geleden. Maar de boeren hier zo blij om te krijgen wat ze konden op de distributie, zijn wij lenen van het zaad van hen en ze verwachten dat ze terug te sturen, met een stijging als ze een goede oogst. We willen graag beginnen met een soort van zaadbank hier zodat de boeren zich ergens te gaan wanneer ze het nodig zaad. Het bewaren van zaad is echter ingewikkeld en riskant. Annelies en ik bezocht John weinig, je kunt zien zijn huis hier. Zijn familie situatie is ingewikkeld en tegelijkertijd willen we hem bouwen een nieuw huis met een tinnen dak en een in water opslagtank we zijn niet zeker van dat hij zou ten goede komen aan het eind. Zijn huis is ongeveer een half uur bergopwaarts wandelen van het dichtstbijzijnde water fontein. We kunnen hen helpen met een nieuw huis, zodra we terug en maak kennis met hen beter kunnen helpen. U kunt er bidden voor Little John en zijn familie. Ook bidden dat wij zouden hebben wijsheid hoe om te helpen en hoe het niet om ze te helpen. Annelies en ik heb slechts twee weken hier in Haïti. 31 december zullen we vliegen naar de staten voor twee weken in Californië met familie en vrienden. Toen we uit naar Nederland te zijn met onze familie en vrienden daar. Ik mag terugkomen om nog werkzaamheden in maart in Californië en Annelies heeft een baan lined up in Nederland. We kijken reikhalzend uit naar al je snel, maar we weten al dat zullen we missen de mensen hier in Haïti een perceel. Gelieve te bidden dat we zouden worden opengesteld voor waar God leidt ons in de komende maanden. We hopen dat ze terug naar Haïti, maar nemen zij een stap tegelijk. Bedankt voor al je e-mails en gebeden en ondersteuning. Vergeef ons als we niet snel genoeg inspelen e-mail en elektriciteit zijn soms moeilijk te vinden hier. Ik heb onlangs in geslaagd om verscheidene van de satelliet verbindingen hier al zo onze internet toegang moet iets meer regelmaat. We missen je allemaal en hopen velen van u binnenkort! Annelies en Dustin

 Het is weer tijd om mijn weblog te uploaden!  Ook hier vliegen de dagen voorbij.  En voordat ik er erg in heb, zijn er weer twee weken om, zonder dat ik op mijn blog heb geschreven. Op dit moment regent het flink en de temperatuur koelt lekker af!  Vandaag is het woensdag en dat is de speciale dag voor zwangere vrouwen. We controleren de vrouwen en de  nog ongeboren baby’s en geven eventueel medicatie mee. We hebben sinds een aantal weken, nieuwe formulieren met uitgebreide vragen en controle punten. Om een beter beeld te krijgen van de zwangerschap, familie situatie, eerder zwangerschappen en bevallingen. Zo willen we proberen  problemen en/of complicaties, die je van te voren al had kunnen weten,te voorkomen! Het kost meer tijd, maar aan de andere kant, betere kwaliteit van zorg en goede contacten. Want ik weet wel de Haitiaanse vrouwen zijn kei hart voor zichzelf. Geen zwangerschapsverlof nee, het is hier de gewoonte dat ze de eerste weken van de zwangerschap meer voorzichtiger zijn dan de laatste weken. Met hun dikke buiken sjouwen ze nog heel wat af! Verder lijkt het af en toe net een kindertehuis bij ons in het gastenhuis! Wat ik al vertelde komen zo nu en dan kinderen bij ons eten. Maar vorige week  maandag kwam er een patientje in de kliniek, ondervoed en zijn moeder is overleden twee weken geleden. Zijn vader moest terug want hij heeft nog andere kinderen thuis en moet werken om zijn gezin van eten te voorzien. Hij zou een schoonzusje sturen. Dat heeft hij ook gedaan, maar dit meisje van 16 jaar oud was absoluut niet in staat om voor deze kleine Frisne van 7 maanden te zorgen. Helaas hebben ze geen ander familielid dus is Frisne bij ons in huis. Miss Will heeft voor hem gezorgd overdag, zodat Ryna en ik, gewoon naar het ziekenhuis en kliniek konden. Maar helaas is zij vandaag weer terug naar Nederland gegaan. Nu gaat hij overdag met ons mee.  Maar er belooft iets heel moois voor hem te wachten. Hij wordt zo goed als zeker samen met een jongetje geadopteerd door een echtpaar in Monaco! Het is echt bijzonder hoe dat zo kan lopen! Mooie en moeilijke dingen volgen elkaar.  Iets moois wil ik met jullie delen. We hebben sinds anderhalve maand een meisje van 10 jaar opgenomen met tuberculose in haar wervelkolom. Voor dat ze bij ons kwam kon ze al 4 maanden niet meer lopen. En staan ging ook moeizaam, alleen met haar handen op haar knieën. Nu is ze dus 1,5 maand onder behandelingen. En blijkbaar slaat de behandeling zo aan, dat ze weer kan lopen. Wel met een gebogen rug. Maar goed ze is weer “mobiel”! En zo loopt ze samen met mij zo af en toe, naar de andere patiënten van kamer naar kamer! Dit hadden we echt niet verwacht dat ze weer kon lopen! Vorige week zijn er tot onze verbazing weer helikopters met voedsel gekomen. Het blijft iets bijzonders, het droppen van voedsel! Zo worden (niet alle) hongerige monden gevuld! De vorige keer dat ik over het voedselproject schreef,  vermelde ik hoe het over twee weken zal gaan weet ik niet, wat betreft de hongersnood. Maar ik wil proberen te leven bij de dag en al deze dingen in de Handen van God laten. En het blijkt wel, God voorziet in alle dingen! Mooi! Op dit moment is Dustin samen met Rob en de werkers in Port de Paix om materiaal en voedsel (voor een ander gebied) te kopen. Helaas konden ze niet in 1 dag op en neer, door het slechte weer en omdat  de tractor zwaar beladen is, dus weinig snelheid , plus dat de kans groot is, dat de rivieren te hoog zijn, om door te gaan! Dus een hele belevenis voor hun!  En afwachten voor ons wanneer ze weer terug kunnen komen! Verder zijn Ryna en ik op de Haitiaanse kooktour!  Echte Haitiaanse gerechten zijn wij aan het uitproberen. Op maandag is er markt en dan kopen we de vruchten en groentesoorten die wij niet kennen. Dan vragen we aan de patiënten hoe we het gerecht moeten klaarmaken. En vervolgens proberen we het uit. Zo ook vanavond, een heerlijke majok! (Het ziet en smaakt bijna hetzelfde als een aardappel) Zo weer een dag voorbij! Ik ga een douche nemen en dan lekker slapen! 

Best lastig hoor, om telkens weer iets anders op mijn blog te zetten. Want we hebben de laatste weken niet veel nieuws dan,honger, ondervoeding en tuberculose!  Telkens weer komen we uit op geen geld en daardoor geen eten. De vicieuze cirkel!

Het ziekenhuis ligt overvol. Op dit moment als er een patiënt moet worden opgenomen, dan moet hij/zij zijn eigen bed/matras meenemen, want we hebben geen bedden meer. De toekomstige operatiekamer, word nu gebruikt als patiëntenkamer. Want wat maakt het uiteindelijk uit waar je ligt Als je maar de hulp kan krijgen die je nodig hebt. Het is echt een aantal maar op dit moment hebben we 18 kinderen onder de 10 jaar opgenomen en 14 personen boven de 10! En normaal gesproken hebben we plaats voor circa 15 patiënten! Kortom genoeg werk voor ons.

Ook al zijn we druk, en is er veel ellende, we hebben ook veel plezier in en rond het ziekenhuis. Nu helemaal, want Dustin heeft de elektriciteit aangelegd zodat er nu verlichting is in bepaalde gedeeltes van het ziekenhuis. Dus de olielampen zijn daar niet meer nodig. En er kan volop gedominood worden de hele avond!

Verder zijn Ryna, Miss Wil en ik samen met de wachter van het ziekenhuis de bergen in geweest, op huisbezoek. Om met name kinderen te checken in wat voor een gezondheid ze zijn. Het was een heerlijke dag, met gelukkig veel wind. Het was ook een goede dag want, we hebben geen kinderen mee hoeven nemen voor in het ziekenhuis! Het was goed om zo dichtbij een gezin te zijn. Samen te praten over de gevolgen van de orkanen, samen te lachten, te zingen en te bidden! Heerlijk om open over alles te kunnen praten. Want dat zijn de meeste haitianen, open en eerlijk.

Bijna elke avond komt er wel iemand van het ziekenhuis bij ons eten.  We hebben regelmatig Olvinie en John bij ons! John is een jongen van twee jaar, opgenomen vanwege ondervoeding! Moeder overleden, vader in de Dominicaanse republiek aan het werk en weet waarschijnlijk niet dat hij een zoon heeft. Zijn tante zorgt voor hem, maar heeft eigenlijk genoeg aan haar eigen kinderen. Vandaar dat hij regelmatig bij ons is. Olvinie is een jongen van 9 jaar. Heeft zijn arm op meerdere plaatsen gebroken, door een simpele val. Maar waarschijnlijk is er meer met zijn botten aan de hand. Osteoporose, leukemie, kanker? Het is moeilijk om hier achter te komen in dit land. Hij heeft veel pijn, en moet elke dag een antibiotica-injectie. Vandaar dat hij ook regelmatig bij ons te vinden is!

Zo dit zij waren enkele fragmenten van ons leven hier!

Best lastig hoor, om telkens weer iets anders op mijn blog te zetten. Want we hebben de laatste weken niet veel nieuws dan,honger, ondervoeding en tuberculose!  Telkens weer komen we uit op geen geld en daardoor geen eten. De vicieuze cirkel!

Het ziekenhuis ligt overvol. Op dit moment als er een patiënt moet worden opgenomen, dan moet hij/zij zijn eigen bed/matras meenemen, want we hebben geen bedden meer. De toekomstige operatiekamer, word nu gebruikt als patiëntenkamer. Want wat maakt het uiteindelijk uit waar je ligt Als je maar de hulp kan krijgen die je nodig hebt. Het is echt een aantal maar op dit moment hebben we 18 kinderen onder de 10 jaar opgenomen en 14 personen boven de 10! En normaal gesproken hebben we plaats voor circa 15 patiënten! Kortom genoeg werk voor ons.

Ook al zijn we druk, en is er veel ellende, we hebben ook veel plezier in en rond het ziekenhuis. Nu helemaal, want Dustin heeft de elektriciteit aangelegd zodat er nu verlichting is in bepaalde gedeeltes van het ziekenhuis. Dus de olielampen zijn daar niet meer nodig. En er kan volop gedominood worden de hele avond!

Verder zijn Ryna, Miss Wil en ik samen met de wachter van het ziekenhuis de bergen in geweest, op huisbezoek. Om met name kinderen te checken in wat voor een gezondheid ze zijn. Het was een heerlijke dag, met gelukkig veel wind. Het was ook een goede dag want, we hebben geen kinderen mee hoeven nemen voor in het ziekenhuis! Het was goed om zo dichtbij een gezin te zijn. Samen te praten over de gevolgen van de orkanen, samen te lachten, te zingen en te bidden! Heerlijk om open over alles te kunnen praten. Want dat zijn de meeste haitianen, open en eerlijk.

Bijna elke avond komt er wel iemand van het ziekenhuis bij ons eten.  We hebben regelmatig Olvinie en John bij ons! John is een jongen van twee jaar, opgenomen vanwege ondervoeding! Moeder overleden, vader in de Dominicaanse republiek aan het werk en weet waarschijnlijk niet dat hij een zoon heeft. Zijn tante zorgt voor hem, maar heeft eigenlijk genoeg aan haar eigen kinderen. Vandaar dat hij regelmatig bij ons is. Olvinie is een jongen van 9 jaar. Heeft zijn arm op meerdere plaatsen gebroken, door een simpele val. Maar waarschijnlijk is er meer met zijn botten aan de hand. Osteoporose, leukemie, kanker? Het is moeilijk om hier achter te komen in dit land. Hij heeft veel pijn, en moet elke dag een antibiotica-injectie. Vandaar dat hij ook regelmatig bij ons te vinden is!

Zo dit zij waren enkele fragmenten van ons leven hier!

De helikopter komt eraan!

Geweldig om zoveel blijde gezichten te zien, als er z’n grote helikopter aan komt brommen!
Nog nooit hadden mensen zo’n groot ding gezien. En dan nog wel dat hij landt op het voetbalveld in ons dorp! Het was een hele organisatie om alle mensen aan de andere kant van de lijn te houden, zodat de helikopter veilig kon landen.
En dan gaan de deuren open, en iedereen kon zien, dat er zakken rijst, bloem, bonen  en kannen olie in staan.
World Food Program kwam voor 1000 gezinnen voedsel brengen voor twee weken. Het is geweldig!
En het is zo mooi, want ik net ook al schreef, dat het nu net landt, in ons dorp! Dat het is voor de mensen die wij kennen . En dan vooral voor de mensen die oud, blind, gehandicapt of ziek zijn.
Ja dan heb ik overal kippenvel als zo’n groot gevaarte over ons heen komt vliegen.
Het was een hele lange en warme dag om te surveilleren. Maar het had echt iets aparts.
En dan kunnen we wel zeggen er is lang niet genoeg. En er zijn inderdaad nog veel meer mensen die echt aan honger lijden. Maar we zijn al zo blij met deze zakken met eten. Alle kleine beetjes helpen!
De piloten waren Oekraïense mannen.  Zo zie je maar, over heel de wereld helpen mensen elkaar!

De realiteit in Haïti

De vorige keer schreef ik ook al, dat het fijn is om weer terug te zijn, maar aan de andere kant ook zo vreselijk moeilijk.
We hebben zo te maken met hongersnood, ziekte en overlijden.
Zieke (ziek door ondervoeding) kinderen, het zijn er veel! 
Ook wij hebben in het ziekenhuis deze week weer te maken gehad met het overlijden
van twee kinderen van 7 en 3 jaar!
De mensen hier in deze omgeving hebben al jaren te maken met ondervoeding. Maar nu de orkanen zijn geweest en bijna  alle tuinen verwoest zijn, er geen eten is,lijkt het wel of de reserve van mensen ook op is.
En het moeilijke en ook frustrerende is, als de kinderen ziek binnenkomen met een bolle buik, opgeblazen voeten en handen en vaak ook een bol gezicht en ze krijgen medicijnen en eten, dan knappen ze heel erg op, je ziet ze met de dag vooruit gaan. Maar vaak kan het hart het dan niet aan, om dan weer als normaal functionerend hart aan de slag te gaan. En overlijd het kind alsnog! En er is echt niks om dit te voorkomen.

Een ander moeilijk aspect bij de zieke kinderen die we opgenomen hebbe is dat van de 10 kinderen 2 kinderen een moeder heeft. Het is gewoon een gegeven ook hier, een moeder is het draaiende wiel in het gezin. Zij zorgt voor eten, hygiëne en “aandacht”! En wat we zien als kinderen geen moeder meer hebben ( wat dus heel veel voorkomt) dat ze naar een ander familielid gaan die voor ze moet zorgen. Het kind is dan altijd als laatste aan de beurt , krijgt niet voldoende aandacht en eten, wordt ziek, ze wachten te lang om naar de kliniek te komen, en dan weten we eigenlijk al het is te laat!
Natuurlijk gaan we dan aan de slag en geven we een kans! Maar zoals we de laatste week zien, is het een wonder als het kind het overleeft!

Zo ook Loveny! Een lief meisje van 7 jaar oud. Moeder een aantal jaren geleden al overleden. Haar vader heeft een nieuwe vriendin/vrouw waar ze bij in huis wonen. Loveny is al eerder opgenomen geweest in februari dit jaar, met dezelfde klachten: Ondervoeding en daardoor ziek!
Gelukkig kon ze toen naar een maand weer naar huis. Helaas 1,5 week geleden dezelfde klachten maar dan in veel ergere maten. En wat ik al eerder heb geschreven haar hart kon het ook niet meer aan en ze is afgelopen dinsdag overleden. Dat doet zo’n pijn. Ook omdat ik haar al kende als een verlegen meisje een echte doorzetter, met gelukkig een lieve vader.
En dan snap ik niet zo goed waarom ze dan niet eerder komen met haar. Maar dat is een vraag waar ik niet zo snel een echt antwoord op krijg!

Omdat we hier dus zoveel zieke kinderen hebben. Zijn we aan het brainstormen om een kinderprogramma op te zetten. Voor kinderen van 0 tot 10 jaar oud! We zijn er over na aan het denken om ze op te gaan zoeken en om ze elke maand terug te laten komen voor controle . Dan denken we aan het controleren van het gewicht, bloedarmoede, familie omstandigheden enzovoort. En als het nodig is medicijnen meegeven en geld om eten te kopen. Daarmee hopen we te voor
komen dat kinderen zo ziek worden als deze kinderen die we deze twee weken al verloren hebben.
Het is een heel karwei, dat beseffen we heel goed, en het zal ook tijd van ons vragen in de weekenden. Maar het is vreselijk om elke week deze situaties als de afgelopen weken te herhalen!
Geld is en blijft nodig. Wilt u/jij geld geven, dat is van harte welkom, dat kan overgemaakt worden op mijn rekening: 13.39.73.689 t.n.v. E.A. Hoencamp, of via de stichting Haïti Hervormde kerk Heteren, gironummer: 15.21.016

Goed nieuws! De waterleiding is gerepareerd in ons dorp. We hebben weer schoon drink water! Heerlijk! Dat is echt iets waar we heel dankbaar om zijn! Dustin is samen met zijn collega druk bezig om de waterleidingen op te sporen, waar de leidingen liggen, waar ze naar toe gaan etc. Dat zetten ze in de computer, mocht er nog een keer iets voordoen, dat de waterleidingen doorgescheurd zijn, dan is het sneller op te sporen!
Helaas blijft het onrustig met stormen en orkanen. Gelukkig hebben we hier nog geen andere stormen/ orkanen gehad. Maar we houden de weerberichten goed in de gaten.

Op dit moment zijn Ryna en ik weer samen met Anne-Marie. Twee vriendinnen van Ryna hebben twee weken geholpen in het ziekenhuis en de kliniek. Helaas zijn ze vandaag weer naar huis gegaan. De hulp konden we goed gebruiken met alle zieke kinderen. Want daarnaast hebben we ook altijd nog de tuberculose patiënten en patiënten met andere problemen.

Vanochtend lazen Dustin en ik psalm 9 samen. En wat is het dan goed om te weten dat God van alle nood en ellende afweet.
En afgelopen zondag waren we in de kerk, en de voorganger vergeleek deze omstandigheden met Job uit de Bijbel. Al zijn dierbare mensen, dieren en andere dingen werden van hem afgenomen. Maar hij kende God. En dan is het zeker niet makkelijk om te leven in deze omstandigheden als hier in Haïti! Maar als je God kent, dat is het belangrijkste!

e

We zijn weer eindelijk terug in Haiti! Na een lange reis zijn we veilig en met veel indrukken weer terug op onze bestemming! Ja echt een ellende wat we hier nu tegenkomen! Tuinen verwoest, bananenbomen weggespoeld, huizen ingestort en mensen die echt hongerlijden!
En door het drinken van rivierwater veel zieken mensen. In de korte tijd dat wij hier weer zijn, hebben we alweer drie baby's verloren binnen 48 uur! Het ziekenhuis ligt vol! We zijn volop aan het werk. Dustin is de waterleiding aan het repareren met een aantal Haitiaanse mannen. Tot nu toe wassen we onszelf in de rivier. Er is gelukkig wel weer wat eten te koop op de markt.
Goed ik moet stoppen, de volgende keer vertel ik uitgebreider!

Haïti Q Nederland QHaïti

Het is weer fijn om samen met Anne-Marie en de anderen samen te werken in de kliniek!  In de ochtenden doen we samen de consulten!
Van de week voor het eerst een kind gezien met meningitis (hersenvliesontsteking) ! Echt vreselijk naar op te zien, als met name de nekspieren helemaal stijf zijn. En nog erger om hem te zien lijden, en dat wij niet meer kunnen in de kliniek dan antibiotica geven. Geld om naar het ziekenhuis te gaan in de stad heeft de familie niet.  Hij is hier 48 uur gebleven en uiteindelijk heeft de familie besloten om naar huis te gaan met antibiotica tabletten. En tot nog toe is hij in leven! We blijven bidden om genezing!
Tussen het werken door, hebben Amanda en de Amerikaanse meiden ons geholpen met de patiëntenkamer in de kliniek te schilderen! Super mooi en schoon is het geworden! Een heel ander gezicht is het nu om de patiënten te zien in een schone en gezellige kamer!
Met de twee baby’s waar wij ( Ryna, Amanda en ik )voor zorgen gaat het beter. Wadjina is al weer een tijd bij haar moeder. Haar moeder was en is erg ziek ( long&hart problemen)maar de medicatie werkt gelukkig goed en zodoende kan haar dochter bij haar zijn. 
En twee dagen geleden is flenese terug gegaan naar het ziekenhuis, waar haar ouders nu 24uur voor haar zorgen. Het blijft een zorgen kindje. En mogelijk heeft ze een bepaald syndroom. ( we zijn er nog niet helemaal achter welk syndroom) maar we zijn allemaal erg blij dat ze nu in zo’n goede conditie is dat ze bij haar ouders kan zijn.  En hoe het met haar verder zal gaan, Bon Dieu li konne! ( Alleen God weet het) Het is onze taak om zover het mogelijk is voor onze naaste te zorgen.
Ja en dan nu het laatste nieuws! Aanstaande dinsdag hoop ik samen met Dustin en Amanda naar Nederland te gaan! Donderdag 14 augustus hopen Dustin en ik aan te komen! ( Amanda komt een dagje later aan) Leuk en spannend tegelijk om iedereen weer te zien en om mijn lieve vriend aan iedereen voor te stellen! We hopen tot D.V. 16 september te blijven.  De belangrijkste reden dat wij naar Nederland komen is omdat mijn broer Martin gaat trouwen 5 september!
Zodra wij weer terug zijn in Haïti houd ik jullie op te hoogte! 
   

De kliniek:

Een drukke week hebben we hier achter de rug! Druk in die zin, dag en nacht zorg dragen. Op dit moment hebben we twee kleine meisje van 1 maand oud, onder onze hoeden. Het eerste meisje heet Wadjina, zij was erg ondervoed omdat haar moeder erg ziek is! Mogelijk heeft moeder hartfalen, en na de zwangerschap krijgt het hart, de bloedcirculatie niet goed meer rond, daardoor is moeder erg opgezwollen met vocht. Je weet niet wat je ziet! De medicatie slaat wel aan, maar het blijft spannend. En regelmatig zijn er kritiek punten. Alstublieft willen jullie voor haar bidden dat ze mag blijven leven en voor haar dochtertje mag zorgen. Wadjina doet het erg goed, ze is bijna een kilo aangekomen in twee weken tijd! Helaas huilt ze ontzettend veel. En dat geeft ons slapeloze nachten. ( pff)
Het andere kleine meisje is mogelijk een prematuur en is geboren met twee klompvoetjes. Maar haar probleem is eigenlijk dat ze benauwd is en daardoor de borst niet kan drinken. We hebben haar een sonde gegeven, maar ze blijft erg benauwd. Het blijft spannend of ze het aalt!
Verder zijn er helaas twee mensen deze week overleden. Een mevrouw was opgenomen met Tuberculose, maar ze was zo ernstig ondervoed ( 34 kilo) en een grote anemie, dat haar lichaam het niet meer aan kon. Dit was voor iedereen erg
onverwachts. Een hele droevige situatie, moeder 49 jaar, de jongste zoon, was denk ik nog geen 10 jaar oud!
Ja en dan een oude man, de vader van de buurman van de kliniek. Hij kwam al ziek bij zijn familie aan. Ik heb niet kunnen achterhalen wat deze man had. Ook hij is na twee dagen overleden.
Afgelopen zondag ook nog een bevalling gedaan. Ja ook als Anne-Marie weg is, komen ze bij de kliniek aan. En ja dan word ik automatisch geroepen.
Nou zo automatisch ging de bevalling niet. Uiteindelijk was de baby geboren, en als je haar ziet, dan snap je dat dat ook niet 1,2,3 geboren is. Een meisje van ruim 3,5 kilo, met een hoofd zo groot als een rugbybal!
Ja ik maak veel mee deze weken, gelukkig ook veel mooie dingen, bijvoorbeeld dat ik iemand kan consulteren/anamnese afnemen/ bevalling/ zorg voor baby’s etc.
Maar ook moeilijk dingen, als ik met lege handen bij de persoon sta die gaat overlijden. Dat gaat er van alles door me heen, heb ik voldoende geprobeerd, had ik dit maar gedaan of toch niet?!
Het kost me de nodige energie, maar het is ontzettend leuk en leerzaam om zo samen met Ryna en de haitiaanse verpleging de kliniek draaiend te houden! Om samen met Dustin, Amanda, Ryna en de 4 andere Amerikaanse meiden, de nachtdiensten voor de twee baby’s te doen.
Maar dit alles kunnen wij doen met de Zegen van onze Hemelse Vader!